قدیم ترها عاشق یوسوجی بودم اما حالا فکر می کنم واقعا چه چیزهای مسخره ای می دیدم. آخه باید زمین فوتبال ۲۰۰۰ متر باشد یا کاکرو توی دلش با دیگران حرف بزند و آنها بشنوند. یا واقعا می توان روی شانه ی کسی پرید و گل زد؟
دیشب هم که نور علی نور بود.
یه دسته فوتبالیست ریختن دم باشگاه تیم امید و تا می شد همه چیز آنها را داغون کردند تا اینکه تیم امید تصمیم گرفت تسلیمشان شود و با آنها مسابقه بدهد. و ما فهمیدیم با زور همه چیز به کرسی می نشیند.
این فوتبالیست ها هم که همه شان یک خواهر دارند و موی خواهرشان را می اندازند به گردنشان.
باشد که قبول حق افتد.
