بلوط

نصفِ ايمان

coffekatz — Thu, 26 Nov 2009 14:07:18 GMT

ماشين مي اندازد توي راهي كه نبايد از آن برود.

ماشين از كنار تلفن عمومي اي رد مي شود كه نبايد بشود.

با شادي روي تابي مي نشينيم كه بوي مانتوي سرمه اي دبستانم را مي دهد .

با ليلا و مريم توي پاساژي مي رويم كه نبايد برويم و تو هنوز خوشگل ترين عروس دنيايي حتي اگر آقاهه به تو بگويد زشت.

حتي اگر آقاهه فكر كند حيف شده است شبيه بقيه ي مردها.

تو هنوز قشنگي توي مهماني ها حتي اگر شوهرت گفته باشد بايد هميشه مشكي بپوشي ، كه نبايد موهايت را رنگ كني .

كه تلفنه من را ياد روزهايي بيندازد كه 5 توماني مي انداختي آن تو و مي خواستي بگويي آقاهه تازه عروسش را شب تا صبح توي راهرو نگه داشته و نگذاشته بيايد توي خانه؛اما نمي گفتي.

بي خيال، نان فانتزيه هنوز نان مي پزد و ما دونات هايش را خورديم، كبابيه ديگر نيست، فروشگاه اخوان ديگر نيست و آقاهه مدت هاست كه با تو حرف نزده.

هنوز آن پرده قرمزه آنجاست ، آن نانواييه هنوز آنجاست و تو هنوز بلدي از آن دخترها بكشي كه مژه هاي بلند دارند.

آن روز من لباس بنفش پوشيده بودم. تو از در آمدي و خوشگل ترين عروس دنيا بودي. بعد كبوترها را پر داديد. نشستيد كنار سفره ي سفيد و تو سياه بخت شدي. بعد چيليك چيليك عكس انداختيم و همگي لبخند زديم

تو يادت نيست اما آن شب ناگهان برق ها رفت بعدازبله گفتنت .

آنوقت بود كه همه چيزسياه شد و من گوشه ي چادرت را گرفتم و كشيده شدم تا 23 سالگي. كه بگويم : مريم من بيايم آنجا؟

كه بگويد: بيا

كه از نگهباني كه رد شوم ياد اين بيفتم كه سوار هيچ ماشين گل زده اي نشده اي، هيچ كس در مراسم عقدت دست نزد چون دست زدن حرام بود، كه مرد بر اساس قانون مي تواند تو را بكشد مگر برنامه ي ضد فمينيسم جمعه شب ها را نمي بيني؟ كه مهريه را كي داده كي گرفته؟

امروز هيچ چيز مزه ي آب طالبي هايي را كه با خوشحالي مي خورديم نمي داد. اما تو هنوز خوشگلي گرچه آقاهه پيرت كرده. راستي توي جهيزيه ات كفن سفيد گذاشته اند براي بهشتي شدنت؟

بنياد خيريه حدادي

coffekatz — Tue, 24 Nov 2009 22:35:18 GMT

بابا و مامان از همان بدو تولد به ما ياد داده اند آدم هاي نيكوكاري باشيم

و خوشي مان را با ديگران تقسيم كنيم و در غم ديگران شريك شويم لذا شبانه روزي منزل ما در اختيار شماست اگر لازم بود.

اين همسايه پاييني كه پسر معتادي دارد و پسر كوچكترش عقب مانده است از تمام امكانات منزل ما استفاده مي كند. مي خواهد زنگ بزند پليس مي آيد از خانه ما زنگ مي زند.

ساعت 12 شب مي آيد كه : نان داريد؟

تازه مامان كه مي رود بيرون براي بچه اش خوردني مي خرد.

دارو مي خواهند دم خانه ي ما هستند.

زنه دلش مي گيرد مي آيد براي باباي من گريه مي كند.

گاهي هم پسرش مي آيد پول مي گيرد براي بستني.

همسايه بالايي كه ماشاء الله شان باشد در مي زنند كه:" سيب زميني داريد؟ ناخن گير داريد؟ مسواك اضافه داريد؟ مي شه تهمينه خانم برامون تحقيق بنويسن؟ اطلس داريد؟ تخم شربتي دارين؟ پيرهن اضافه دارين؟"

بعد شما چه فكر كرده ايد ما همه ي اين امكانات را در اختيارشان قرار مي دهيم.

نوبت همسايه ي پاييني مي رسد، خانم همسايه پاييني ايستاده است وسط خيابون و من بايد به او كمك كنم تا خريدهايش را بياورد خانه. سپس وي از پايين داد مي زند كه مي شه زودپزتون رو بدين و چون او كمردرد دارد بايد زودپز را به او رساند.

مهرنوش جان كه قبلا عرض شد تمام برنامه هاي نصب و تعميراتي كامپيوترشان با من است.

حالا قضيه اين است كه تمنام اين كارها در جاي خود بد نيست اما آدم يك روز خسته مي شود از اينكه از صبح تا شب خدمات رساني مي كند ، حتي وقتي كارگر مي آيد توي ساختمان مامان بهترين پذيرايي را از آنها مي كند و آنان دم عيد همه اش در خانه ي ما هستند و ديگر اگر خدمتي به آنها نرسانيم آدم هاي خودخواهي محسوب مي شويم يا ديگر عين خيالشان نيست كه نبايد دم به دقيقه براي اينكه كليدشان جا مانده زنگ خانه ي ما را بزنند.

حالا همه ي اينها به كنار، وقتي توي ساختمان دعواست يكهو در خانه ي ما زده مي شود و همه ي بچه هاي ساختمان از سر و كول بنده و همشيره بالا مي روند ، همه شان جيششان مي گيرد، گرسنه اند، دلشان بازي مي خواهد و تا نصفه شب از خانه ي ما دل نمي كنند.

جاده

coffekatz — Tue, 24 Nov 2009 13:17:18 GMT

مي اندازيم توي جاده ي فشم.

اين بار دلهره ندارم .كسي دارد مرا مي برد گردش و گمان مي كند عجب راهي است اين.

داريم راجع به تو حرف مي زنيم ناگهان.

بعد تو هستي و تخت بيمارستان و مني كه هيچ سهمي ندارم، بعد منم كه وسط راهروي مجله ايستاده ام و خودم را انداخته ام توي بغل شادي و ضجه مي زنم.

بعد منم و گوشي تلفن كه مي گذارمش و تصميم مي گيرم ديگر هيچوقت جوابت را ندهم.

منم و دعواهايمان .

منم و افسانه.

منم و بهاره محمديان

منم و گلاره

منم و سوسن.

منم و پرستو.

منم كه دوباره برگشته ام، سه باره برگشته ام.

بعد منم و ليوان آبجوخوري و تمام آبميوه هايي كه سر كشيديم.

بعد منم كه دروغ ها را نمي شنوم.

بعد منم و داستان هايي كه با تو تاختشان زده ام.

برف مي بارد و با مريم و شادي سپيد سياه نشسته ايم.

تو داري بازي مي كني.

منم و ترافيك

منم و دلهره.

منم و تمام دوستاني كه كنارشان مي گذارم.

منم و چيزي كه دارد درونم مي تپد.

مي اندازيم توي جاده ي فشم و تو را مي سپارم به كلاغ ها و از اين جاده متنفر مي شوم و اشك هايم سرازير مي شود.

كسي كنارم است كه با تعجب نگاهم مي كند و نمي داند كه اين جاده به ميگون مي رسد.

مي رويم امامزاده . مي رويم وسط يك قبرستان مي نشينيم و به روبرو زل مي زنيم، ناهار مي خوريم و مي رسيم خانه.

فراموش مي كنم كه يكبار مرا وسط راه گذاشتي.

بستني شكلاتي مي خرم، دامن چين دار مي پوشم و تا قرار بعدي ام با مريم و شادي مي رقصم.

به زودي دختري از من زاده خواهد شد. دختري كه فقط براي خود خودم است و ما تا ته جاده را با هم خواهيم دويد.

خدمت سركار خانم مريم

coffekatz — Sun, 22 Nov 2009 16:27:44 GMT

مريم همه چيز بدجوري خوب است. نو هستي ، شادي هست، كار هست، داستانم تائيد شده براي كتاب شدن. كوچكترين عضو انجمن نويسندگان شده ام. كافي شاپ رفتنمان سر جايش است.تازه يك عالمه شماره هست توي گوشي ام كه از قصد ثبت شده اند كه ورندارم گوشي ام را. شماره موبايل و خانه و خواهر و برادر و مغازه ي سر كوچه ي آدم هاي چندش.

فيلم مي بينم، پياده روي مي روم. آدم هاي دوست داشتني را مي بينم. بيوك ملكي را ميبينم، آقاي سردبير مهربان تر از هميشه است نمايشگاه مطبوعات در راه است. حتي تو هنوز وسط خيابان قهر مي كني و همچنان كسي درك نمي كند كه چرا كروبي و ادوارد دست قيچي و منشي بابا بزرگ پرين و تيتو توپن گزينه هاي من براي ازدواج هستند.

مريم همه چيز به شدت خوب است . حتي ديگر كارهاي احمقانه ي آدم ها آزارم نمي دهد. ديگر حرصم نمي گيردكه اين ملت همه اش هم را نگاه مي كنند. حتي كات شدن ارتباط هايم هم مهم نيست به طرز عجيبي.

مريم، ناوارو مي بينم دوباره، چت مي كنم، كارت پستال درست مي كنم كه بفروشم. استادم را مي بينم، حتي مي روم خانه اش تا دل تو بسوزد كه نمي روي خانه ي هيچكدام از استادهايت. مي بيني ، در عرض يك ماه خودم را جمع و جوركردم ، هدا بود ،مائده من را برد بام تهران، علي رفت حرم و دعا كرد، خانم حريري بود و انرژي اش ، هما بود ، شادي بود، كاسني بود حتي .

مريم دوباره دعوت شده ام جلسه قصه حتي.

مريم همه چيز بدجوري خوب است ، اما من چيزي را جا گذاشته ام.

ميدانم كجاست ، اما نميدانم چيست.

مريم مي شود پيدايش كني و خاكش كني؟

آدم هاي دور و برم

coffekatz — Thu, 19 Nov 2009 07:30:34 GMT

آقاهه اصلا كار نمي كند .

با سمت مستخدم دارد پول مي گيرد اما همه ي ما تهمينه و علي و رضا و .... هستيم و گمان نمي كند كه بايد ما را به فاميلي صدا كند و اگر ما هم را به اسم صدا مي كنيم چون دوستيم.

آقاهه هرروز مي آيد و از بولوتوث بازي هايش درمترو تعريف مي كند و خيلي راحت فيلم هاي افتضاحي را كه توي گوشي اش است به آدم نشان مي دهد.

آقاي مستخدم مدام درباره ي دخترهايي كه به او نظر دارند حرف مي زند و مدعي است كه ما همه اش از او كار مي كشيم.

شرفم را گرو مي گذارم تا باور كنيد او هرروز ساعت 9 تا 12 سر كار مي خوابد و هيچوقت چاي آماده نيست و خودمان مي رويم چاي دم مي كنيم و حتي مي ريزيم.

آقاهه عصرها هم مي نشيند پاي تلويزيون. تازه وقتي ارباب رجوع هم مي آيد جلوي آنها به آدم دستور

مي دهد.

بعد از سريال هم يادش مي آيد كه براي بار يك ميليونم قضيه ي تولد بچه اش را تعريف كند.

شرفم را گرو مي گذارم كه براي هيچ مراسمي به خودش زحمت نمي دهد و بقيه همه ي كارها را مي كنند. فقط مي ماند قضيه ي خريد شيريني.

مي فرستيمش مثلا قنادي لادن. مي آيد و مي گويد: اصلا شيريني هاي خوب نداشت!!!!!!!!!!!!!!!!

و بعد خود تو مجبوري راه بيفتي بروي خريد.

آقاهه خيلي راحت مي پرسد: تلفني با كي داشتي حرف مي زدي؟

وقتي به اومي گويي برو خريد، يه خودكار بخر ؛ او 40 سال بعد اين كار را انجام مي دهد.

آقاهه خيلي راحت درباره ي دوست دخترهاي همكاران نظر مي دهد. حتي موقع جلسه ي هيات مديره مي رود مي نشيند كنار آنها و نظراتش را هم ارائه مي دهد.

وقتي هم به او مي گويي: چاي بيارين بي زحمت! هميشه مي گه: دم نيومده.

باورتان نمي شود كه 2 سال پيش براي مراسم افطاري چاي هم دم نكرده بود كه از توي دستگاه خودتون آب بريزين، من وقت نكردم. (حيثيتمان جلوي 50 تا مهمان رفت)

بارها و بارها همه تصميم گرفتند به او تذكر بدهند.

بارها و بارها تا مرز اخراج رفت و برگشت و همه دلشان براي زن و بچه ي او سوخت.

و ما ديگر خودمان كارها را انجام مي دهيم كه سريع تر انجام شوند و معطل نشويم.

آزادي

coffekatz — Mon, 16 Nov 2009 06:55:30 GMT

اين روزها هي آدم ها مي ميرند.

اول هاي تير با نيره يك كاغذ گذاشتيم جلويمان براي نوشتن مرده هاي امسال. هنرمندهاي مرده.

نصفه كاره ماند اما اسم اسماعيل فصيح بود و فرخ لقا هوشمند و پروين سليماني و بقيه.

حالا امير قويدل مرده و آقاي سحابي و چند نفر ديگر.

سال گاو است ديگر. هي بايد آدم بميرد .

نمي دانم چرا دو هفته پيش دست مامان را گرفتم و كشاندمش قطعه ي هنرمندان ، مامان هم وايساد و براي هركدامشان دانه دانه فاتحه خواند.

چند تا پسره هم قبر پوپك گلدره را نشان دادند و هي داد زدند : اين قبر نرگسه!

مامان هي مي گفت: روي قبرا نرو

مي گفتم: نمي خوام برم ولي بين قبرها نيم سانت فاصله است مامان.

يكهو 5-6 نفر هم آمدند و افتادند روي قبر فردين و گل ريختند برايش. همه شان هم شكل كاريكاتورهاي بزرگمهر حسين پور از جوات ها بودند.

از كنار قبر پرويز شاپور با نفرت رد شدم بس كه فروغ را اذيت كرده بود

اما قبر سيدحسن حسيني را هي نگاه كردم بس كه مظلوم مانده بود، قبر احمد آقالو هم كنار قبر خسرو بود و هيچكس بهش توجه نمي كرد.

سنگ قبر ژازه تباتبايي هم خوشگل بود، تازه يك روز بود كه مسعود رسام خاك شده بود آنجا.

قبر كيوان ساكت اف هم بود.

يك آقاهه مي گفت: همه ي اينا دق كردن و مردن

و من به انبوه جمعيت خيره شدم كه از روي خيلي از قبرها رد مي شدند بي خيال و هيچكدام را نمي شناختند. يادم افتاد نيم ساعت قبل نزديك قبر پدربزرگم سنگ قبري ديدم كه از آن هيچ چيزي باقي نمانده بود.

به مريم گفتم: دوست داري چطور بميري؟

يادم افتاد دوست دارم فراموش نشوم، همين.

اصغر تهمينه

coffekatz — Fri, 13 Nov 2009 09:05:51 GMT

1-چندي، پيش و پس از فارغ التحصيلي رفقا ما را اصغر آقا خطاب مي نمودند

و اگر جايي حقي از مردان ضايع مي شد بنده در آنجا حضور به هم مي رساندم .

گرچه ضد مرد مي باشم اما ضد زن هم هستم و اينا.

يعني معتقدم زن بايد خانه داري كند و نرود سر كار و زن نبايد رئيس شود و زن جماعت رانندگي شان بد است و صد البته تمام اينا زماني محقق مي شه كه مردها به وظايف مردانه ي خود به خوبي عمل كنند

كه متاسفانه نمي كنند.

حتي يك بار زنگ زدن و گفتن: " اصغر آقا هرچي زنگ زديم ورنداشتي، مردونه رفتيم كوه، جات خالي"

حالا مدتي است سعي مي كنم كمي ظرافت هاي زنانه پيدا كنم و از زنبور بترسم و جيغ بكشم و زود خسته بشم و به جاي كمربند مردونه و سيگار برگ به خط چش و كمربند جينگولي طلايي علاقه مند شوم كه البته تلاش هايم به جايي نمي رسد و همچنان فيلم محبوبم perfume است . يا نه ديگر همه چيز را دنگي حساب نكنم كه از اصغر آقايي درآيم.

2- آنروز ايستاده بوديم سر چهار راه و قبل تر خواهرمان گفته بود سوار تاكسي هايي كه راننده شون زنه نشو و من چون گمان كردم ديگر بزرگ شدم و بهتر است به راه خودم بروم سوار ازاين تاكسي سبزها شدم كه راننده شون خانومه.

طرف ما رو تا سيد خندان آورد و كرايه اش مي شد 300 .

بعد گفت تا رسالت هم مي رم، من هم خوشحال گفتم: اوهوم.

تا رسالت هم كرايه مي شود 300.

رسيديم رسالت و گفت: مي شه 800.

گفتم: چرا؟

گفت: نرخ هاي ما فرق مي كنه!

گفتم: ولي كرايه مي شه 600

داد و بيداد راه انداخت و گفت: اصلا ما اشتباه مي كنيم شماها رو سوار مي كنيم. ما بايد دربست سوار كنيم!

من هم600 تومان را پرت كردم توي ماشين و در رو كوبيدم و گفتم: پس ديگه از اين اشتباه ها نكنيد و تا خود خونه خون خونم رو خورد و تصميم گرفتم اصغر آقا باقي بمونم و هيچوقت رانندگي ياد نگيرم و گرچه تا هفته پيش مي خواستم انجمن تخريب مردان راه بندازم اما بايد تجديد نظر كنم.

كودكي پر، شادي پر

coffekatz — Tue, 10 Nov 2009 07:25:18 GMT

كودكي ام را دوست دارم. كودكي لعنتي ام را دوست دارم، اينكه خودم را با تور سفيد و موي طلايي و ماتيك قرمز تصور مي كردم دوست دارم.كودكي ام را دوست دارم، آن موقع ها كه همسايه مان از آمريكا آمده بود و به نظرم خيلي با كلاس مي آمدند و من تنها 4 سال داشتم و با خانم خانه مي رفتم بيرون و او شلوارك و بلوز پسرش را به تنم مي كرد و من آرزو داشتم بابايم شكل ريوزو باشد.من آن انباري لعنتي را كه به عنوان تنبيه مي انداختنم آن تو دوست دارم،‌مي رفتم و با عنكبوت ها مشغولمي شدم و انگار نه انگار اتفاق هولناكي افتاده است.

دوست دارم كه در 4 سالگي به هدا گفتم برام پستونك بخر و او هم خريد.من كودكي ام را دوست دارم وقتي خانه مان را عوض كرديم و با آتوسا و مسعود و احسان و بهار و مريم و محمدرضا و اسد و صمد و ريحانه و غزل و عسل مي رفتيم توي حياط بازي. 10 تا 1 _ 4 تا 9 شب؛زو، گانيه، هفت سنگ، گرگم به هوا، بالا بلندي، استپ هوايي، استپ آزاد، ما ما مجسمانه،........

كودكي ام را دوست دارم . وقتي به من مي گفتند : "دوستاي خواهرت ميخوان بيان" و من مي ماندم در اتاق عين خنگ ها.

دوست دارم كه يك روز آمدند و گفتند : خواهرت داره عروس مي شه!

عروسي اش را دوست داشتم چون او خوشگل ترين عروس دنيا بود و من با لباس بنفشم احساس خوشگلي
مي كردم.كودكي ام را دوست دارم وقتي 7 ساله بودم و يك بچه را گذاشتند توي بغلم كه خواهرزاده ات است.

من تمام بستني دوقلوهاي دنيا را دوست دارم و دلم شير شيشه اي مي خواهد كه درش نقره اي باشد.

دلم مي خواهد دوباره عمله دسته دسته بخوانم توي توالت در 4 سالگي ، دلم مي خواهد گل جعفري بكنم از آن پاركي كه سر كوچه مان بود و آقاهه دعوايم كند در 4 سالگي، دلم مي خواهد مامان من را بيندازد روي پايش يا شنبه شود و خانم بيايد و دستمال و ناخن و ليوان و مقنعه و جوراب ببيند ، دلم مي خواهد" اي دختر صحرا نيلوفرگ بخوانم؛ يا "دختر همسايه شباي تابستون گاهي ميومد روي بوم"،دلم مي خواهد "ارتش سري" بدهد دوباره ، دلم ميخواهد توي بشقاب ملامين غذا بخورم،دلم مي خواهد پلو گوجه بخوريم و گمان كنم يك غذاي اختراعي است و 10 سال بعدش يادم بيايد كه چون هيچ چيزي براي خوردن نداشتيم آن غذا را مي خورديم.

كودكي ام را دوست دارم، شاد بودن را هم.

چه كسي پيتزا را خورد؟

coffekatz — Fri, 06 Nov 2009 14:47:18 GMT

ضمن تشكر از همه ي كساني كه آثار خود را به دبيرخانه ارسال كردند، به استحضار مي رساند كه هيات داروران پس از بررسي 250 اثر رسيده به جشنواره، برگزيدگان مسابقه را به شرح زير اعلام مي كند:

ضمن تقدير از صفا به خاطر دو اسم تلخينه و ترشينه ( به علت تنوع در نوع نگاه و گذاشتن / در ميان اسم ها كه از نظر هيات داوران عملي حرفه اي و خلاقانه است)،

علي مبيني پور به خاطر سرباز نرو ، اون ته مينه! ( به علت نگاه متفاوت به اسم تهمينه و برداشت روايي از اين نام)

و مريم محمدخاني به خاطر نام وحشينه ( به علت نزديك شدن به روح شخصيت مورد نظر با تغيير خلاقانه اسم) جايزه را تقديم مي كند به:

جناب آقاي مهديار دلكش و نام انتخابي ايشان ( ته چينه) بعلت خلاقيت ، صرف وقت و هزينه براي شركت در مسابقه.

بديهي است كه جايزه ي نفر اول يك عدد پيتزا بوده و به هركدام از سه شركت كننده ي شايسته ي تقدير؛ كتاب هاي تاليفي و امضا شده ي مدير اين وبلاگ اهدا خواهد شد.

هيات داوران

پيوست : جهت اطلاع از موضوع مي توانيد به آدرس زير مراجعه فرماييد.

http://coffekatz.blogfa.com/post-43.aspx

فرزندان خود را به ما بسپريد!

coffekatz — Thu, 05 Nov 2009 12:37:33 GMT

اگر دختر نوجوان داريد، اگر دختر جوان دم بخت داريد خانه ي خود را عوض كرده به محله ي ما بياييد.

اگر دوست داريد سر و گوش فرزندتان نجنبد به كوچه ي ما نقل مكان كنيد. همسايه هاي ما تضمين مي كنند كه از فرزند شما بطور شبانه روزي مراقبت كنند.همين مهرنوش؛ همبن همسايه بغلي ما؛ او بطور فداكارانه اي وقت خود را در اختيارتان قرار مي دهد و فرزند شما را مي پايد ، او وقت مي گذارد و نامه هايي را كه براي فرزند شما آمده باز مي كند با اينكه رويش با فونت 200 اسم فرزندتان نوشته شده است.

مهرنوش جان مي رود حوزه اما او حاضر است از كلاس هايش بزند اما فرزند شما قدم كجي برندارد. او حاضر است اگر روزي شما به مسافرت رفتيد تمام يك هفته رابيدار بماند و از پنجره نگاه كند كه فرزند شما كي مي آيد و احيانا اگر شبي دخترتان مهمان داشت و مهمانش داشت 7 صبح مي رفت در را باز كند تا با آن مهمانه روبه رو شود و مطمئن شود او دختر است و الكي و براي رد گم كني روسري و مانتو نپوشيده!

مهرنوش جان حتي به طور غيرمنتظره اي سر كوچه هم حاضر است و شماي بدبخت كه متاسفانه سوار تاكسي اي شده ايد كه 206 است آبروي خود را بر باد خواهيد داد اما مهرنوش وظيفه دارد همه چيز را به خانواده ي شما گزارش دهد. درست است كه شما بعضي وقت ها با آژانس مي آييد اما سعي كنيد هربار پياده شويد و جلوي چشم هاي مهرنوش كه پشت پنجره پنهان است پول را به راننده بدهيد تا شك و شبهه اي پيش نيايد.

ببينيد شما چه توقعاتي داريد خب؛ مهرنوش بدبخت هم دل دارد. بعد از يك روز كاري و طاقت فرسا حق دارد نصفه شب با شوهرش در اتاقي كه ديوار به ديوار اتاق شماست خلوت كند و اگر صداي آه و اوه آمد شما بايد گوش هايتان را بگيريد ، البته ممكن است هفته اي 7 روز اين قضيه تكرار شود و اگر روزي مهرنوش آمد و گفت : " بيا اينترنت اكسپلولر ما را پيدا كن" و شما هم اين كار را كرديد اصلا خشكتان نزند وقتي ديديد پسر دسته گل و مومن و سربه زير و خدادوست او كه 12 سال دارد چه كلماتي را در گوگل سرچ كرده است ".