کافه katz

coffekatz — Thu, 24 Jul 2008 15:58:18 GMT

در حالیکه معلوم نیست جناب رضازاده واقعا مصدوم اند یا خیر و آقای ساعی به دلیل اینکه عضو شورای شهر بوده اند و بدلیل مصدومیت انتخاب شده اند برای مسابقات المپیک! همین جا اعلام می دارم که قدوم محترم 200 کودک و نوجوان لبنانی را به ایران ( که پدرهایشان در 33 روزجنگ کشته شده اند )گرامی می داریم. باشد که به این طفل معصوم های بدبخت که از صبح تا شب در کشورشان زنان بیکینی پوش و خوشحال می بینند و سالی چند میلیون توریست می آید به کشورشان خوش بگذرد و ما برای اینکه به آنها بیشتر خوش بگذرد در مصرف برق، آب، نان و زندگی صرفه جویی می کنیم.

آموزش چگونه به زنها دست بمالیم:

( جلسه ی چهارم)

مواد لازم:

1- خودتان

2- دست هایتان

3- دوربین یا موبایل

4- مرحوم خسرو شکیبایی

5- حیاط تالار وحدت

از اول صبح، مثلا از ساعت 7 با لباس گل گلی، شبیه لباس بامشاد در حیاط تالار وحدت حضور به هم رسانید . شما مجبور نیستید هیچ تلاشی کنید. آنقدر مشتاق هنر!!!!!!!!!!!!!!!!!!! آنجاست که جمعیت کیپ به کیپ ایستاده اند و شما علنا می توانید مشغول شوید و حتی دستتان را بگذارید روی شانه ی اناث . شما در حین فیلمبرداری از محمد شیری که آن بالا ایستاده است می توانید هی بچرخید به اینور و آنور و تالاپی بیفتید توی بغل همه. البته در این روش خاص پیشنهاد می شود که عده ای را که اول اول ایستاده اند چیز خور کنید که فشار جمعیت سبب شود تصمیم به بیرون آمدن از جمعیت کنند و وقتی با فشار بیرون می آیند شما و اناث قشنگ به هم ساییده شوید و اگر هم کسی چپ چپ نگاهتان کرد می توانید دوباره دوربین را به نشانه ی مشتاق و عزادار هنر بالا ببرید . این روش مزایای دیگری نیز دارد چون بدلیل فشار جمعیت خود اناث هم بدون اینکه فکر کنند شما جوات می باشید تالاپی می افتند توی بغلتان. و شما با این روش می توانید 4 ساعت تمام به مقصودتان به نحو احسن برسید.

چند وقت پیش توی دوچرخه مسابقه ی داستانی برگزار شد به اسم " ببخشید اشتباه گرفتم" این داستان را که برای مهرناز حسن آبادی بود دوست داشتم.

مادر

تو آن طرف خیابانی و من به محض اینکه نگاهت می کنم، می فهمم که خودت هستی. همانی که همیشه دنبالش می گشتم.

بدو بدو می آیم و در شلوغی خیابان چادرت را می چسبم تا دوباره گم ات نکنم مثل سال پیش. آن موقع من خیلی کوچک بودم و نمی توانستم چادرت را بچسبم که گم شدم، اما حالا می توانم.

تو هنوز مرا ندیده ای. حتما اگر ببینی خوشحال می شوی. بغلم می کنی و سرم را می گذاری روی سینه ات و می گویی " دختر گلم"، مثل تو فیلم ها.

خیلی تند راه می روی . مجبورم دنبالت بدوم. سر خیابان می ایستی تاکسی بگیری .خیلی دوست دارم زودتر نگاهم کنی و صدایت کنم. وقتی می خواهی سوار تاکسی شوی، تازه متوجهم می شوی. من هم می خواهم سوار شوم. نگاهم می کنی. نگاهت خیلی سرد است. با صدایی که خودم هم نمی شنوم می گویم:"ببخشید، اشتباه گرفتم"

قبل از اینکه سوار شوم در تاکسی را می بندی و شلوغی خیابان تو را قورت می دهد. بغض سنگینی راه گلویم را گرفته. از دور صدای مربی پرورشگاه را می شنوم که با نگرانی صدایم می کند.

coffekatz — Tue, 22 Jul 2008 12:39:18 GMT

هر کسی را بهر کاری ساختند

زن ها نباید رئیس شوند.

هی می آیم عقیده ام را عوض کنم،؛ نمی شود .

این زن ها همیشه این عقیده ام را تثبیت می کنند.

مثلا من روزنامه نگارم.

مثلا روشنفکرم.

مثلا من یک روزنامه نگار روشنفکرم.

که کتاب هم زیاد می خوانم.

مثلا با هم اول درباره ی همه ی فیلم های امیر کاستاریکا حرف می زنیم.

بعد هردومان فکر می کنیم که چقدر خوبیم.

مثلا از چایی هم خوشمان می آید.

مثلا فرزاد حسنی هم ما را می شناسد.

مثلا انقدر محترمیم که وقتی حال روحی مان بد است به هم انرژی می دهیم.

مثلا چون خیلی روشنفکریم همیشه حالمان بد است.

مثلا تو همیشه سیگار دود می کنی و من هم ، با اینکه دخترم.

مثلا می نشینیم و همه را چیپ می دانیم.

جمعه ها هم می رویم بیرون ها و نقد فیلم.

مثلا توی سرویس اجتماعی هم می نویسیم و گمان می کنیم دغدغه ی خواننده ها را می دانیم.

مثلا انقدر ژورنالیستیم که هیچکس را تحویل نمی گیریم.

مثلا با هم dvd و سیگار تاخت می زنیم.

مثلا تو یک روز ریش می گذاری و یک روز سبیل و یک روز می آیی و نمی شناسیمت.

مثلا انقدر حال روحی هر دومان به خاطر روشنفکر بودن بد است که حالمان از هم به هم می خورد.

مثلا آن یکی آقاهه که آن ته تحریریه می نشیند چقدر کارهای کیشلوفسکی را دوست دارد؟!!!!

مثلا به رویمان نمی آوریم.

مثلا ما خیلی خوبیم .

مثلا ما دنیای ژورنالیسم را متحول کرده ایم.

آن روز یک نفر زنگ زد انجمن تصویرگران.

گفت: لطفا یک تصویرگر مومن به ما معرفی کنین!!!!!!!!!!!!

گفتم: برای چه امری؟

گفت: تصویرگری مذهبی.

گفتم: پس در واقع من باید یه نفر رو که تصویرگری مذهبی می کنه بهتون معرفی کنم؟

گفت: نه، یه تصویرگر که مذهبی باشه به من معرفی کنین. میخوایم مومن باشه.

گفتم:...........( نه هیچ چیزی نگفتم)

مجبور شدم بگردم توی لیست و از اعضا که هم مذهبی اند و هم تصویرسازی مذهبی

می کنند چند نفر را معرفی کنم که هم به تصویرسازی خیانت نکرده باشم ، هم به عقیده ی آن خانم احترام گذاشته باشم.

خسرو، مردی که دوست می داشتم.

coffekatz — Sun, 20 Jul 2008 16:10:05 GMT

خسرو مگر وقتی نه سالم بود به تو که توی تلویزیون بودی نگفتم صبر کن من بزرگ شوم و موهایم طلایی شود و هی کفش پاشنه بلند بپوشم مگر نگفته بودم می خواهم زنت شوم.

خسرو من اینها را به تو گفته بودم .

فقط به تو.

اگر کسی می فهمید می گفت : بچه که عاشق نمی شود.

خسرو چرا یادم رفته بود عاشقت بودم. خسرو چقدر سال بود یادم رفته بود سهراب را ، ری را را.

خسرو یادت هست که هر وقت بودی دلم یک جورهایی می شد در بچگی.

خسرو یادت هست که همه اش حرص می خوردم که مهرانه مهین ترابی لیاقت مردی مثل تو را ندارد. هامون یادت هست که دیوانه ام کردی در کودکی؟ و صدایت یک جوری ام می کرد.

خسرو یادت هست که افول نکردی مثل خیلی ها و دلم را شکاندی وقتی که هی کشیدی و کشیدی؟

خسرو چرا یادم انداختی که بزرگ شده ام و موهایم طلایی نشده؟

خسرو.خسرو. خسرو

چرا همیشه یاسر خبر مرگ ها را شاعرانه می دهد. زده بود حمید هامون هم به آرامش رسید. فهمیدم و نفهمیدم منظورش را. بعد دم ظهر پرنیان زد :" با صدایش زندگی کردیم و با خانه سبز......"

دویدم که هدا خسرو مرد.

ساعت 2 بود و اخبار سیاسی و سیاسی و بعد تو بودی که ایستاده بودی اما دیگر نبودی.

خسرو امروز مردهای زیادی آمدند و زن ها را مالیدند.

خسرو امروز من ماندم و دیدم که تشییع نداشتی.

خسرو پرویز پرستویی داد می زد و هیچکس به جسدت راه نمی داد .

وقتی آمدی افتادند رویت . مامورها کشیدندت .

بردندت تو .

بعد بازیگرها رفتند و سوار اتوبوس ها شدند و تو را از در پشتی سوار کردند توی آمبولانس.

خسرو من جسدت را هم ندیدم .

تو رفتی و من ماندم .

گریه نکردم .

گریه ام نمی آمد وقتی آدم ها بازیگرها را به هم نشان می دادند و هیجان زده می شدند.

خسرو می دانی بعد چه شد؟

آدم ها درهای تالار وحدت را شکستند و ریختند دور و بر حسن چوهرچی و علی دهکردی به امضا گرفتن.

بعد من ماندم و کودکی تباه شده ام.

ساعت 5 عصر و مابقی قضایا

coffekatz — Wed, 16 Jul 2008 15:41:49 GMT

..... دیروز یک بسته دادم دست پیک . فکر می کنید از عباس آباد تا خیابان حجاب و کانون پرورش چقدر راهه؟ بسته رو ساعت 10 دقیقه به دو تحویل پسره دادم و او رفت پی دختر بازی کوفتی اش و تا ساعت پنج موبایل کوفتی اش خاموش بود و بالاخره آقا در ساعت 5، درست در ساعت 5 عصر فرمودند: خانوووم من 45 دقیقه قبل بسته رو تحویل دادم!!!!!!!!

......واقعا نمی دونم فلسفه ی اینکه مردهای متاهل دوست دارند بنشینند و راجع به دختربازی های دوران تجردشان برای آدم تعریف کنند چیه؟

و تو مجبوری همش تو دلت بگی:خفه شو .

چون واقعا حرفهاشون کسل کننده و مسخره ست.

......خدایا ، خداوندا چرا پسرهای دانشکده ی ما این مدلی اند؟

به آنها می گویی: سلام.

می گویند: شما به همه سلام می کنید یا فقط به من سلام می کنید؟

می گویی: میای بریم اردو؟

می گویند: فقط من و شما؟

و بعد می فهمند مثلا اردو از طرف دانشکده بوده و همه هم هستند.

اس ام اس می زنی که شما کجایید؟

می پرسند: چرا این سوال را می پرسید؟

و بعد یادشان می افتد که تحقیقتان دستش است و قول داده بیاورد تحویلتان بدهد.

* متاسفم که این مطلب همزمان است با روز مرد

روابط انسانی و جلسه ی سوم آموزشی

coffekatz — Fri, 11 Jul 2008 13:34:18 GMT

* هفت، هشت ماهی هست به گمانم. این روزها که می نشینم و هرروز عکس یک بنده خدایی را ساعت ها نگاه می کنم خیلی با خودم درگیرم . من هرروز می گردم و عکس او را لای فولدرها پیدا می کنم و بعد که عکس او را نگاه می کنم همه اش به خودم می گویم. این روابط انسانی چقدر سگی و عجیب غریب است .

توی همین هفت ، هشت ماه هم هست که دارم آدم ها را حذف می کنم. خیلی راحت جواب موبایل و sms ها را نمی دهم . زیاده از حد توی این چند سال دورو برم را شلوغ کرده ام. یکی از رفقا می گوید: به جای غر غر کردن و توقع از دیگران باید روی خودت کار کنی که از دیگران توقعی نداشته باشی. یک جورهایی قبولش دارم اما توقعم از آدم ها این است که انرژی منفی ندهند. همین و بس .

و او می گوید : خب این هم یک جور توقع است.

**روابط انسانی عجیب است. مدت ها تلاش می کنی که با یک نفر ارتباط بگیری تا تصاحبش کنی و بعد وقتی این اتفاق می افتد آن آدم برایت خیلی خیلی معمولی می شود

این روزها عجیب دارم آدم ها را از زندگی ام حذف می کنم و این کار به من آرامش می دهد .

روابط انسانی عجیب است. گمان می کنم حالا که چه سالها زحمت کشیدی فلان آدم تو را بشناسد و حالا هم فهمیده ای چه آدم کثیفی است؟ که چه؟که چه که حالا آقای پیرمرد یا خانم میانسال علنا به موفقیت های تو حسودی می کند و درحالیکه تو هنوز دوست داری بدانی آنها چطور با تلاش خودشان موفق شده اند آرام آرام میفهمی چقدر زیراب دیگران را زده اند . حتی با اینکه واقعا استعداد داشته اند.

***می گویند تازگی ها زیاد جوش می آورم اما واقعیت این است که دیگر گمان می کنم صبر و تحمل ندارم تا به خاطر اینکه آدم ها از من چندین دهه بزرگترند هی احترامشان را نگاه دارم یا نه چون فلانی دپرس است بگذارم همیشه آویزانم باشد چون گناه دارد.یا نه چون فلانی کوچک است وقتم را صرف آموزش او کنم چون در عالم بشریت هیچکس این کار را برای او نمی کند .

همه این رفتارهای من را بد می دانند . عادت ندارند به این کارهایم اما خب واقعا گمان می کنم دیگر بس است.گمان می کنم خمس علم را دادنم دارد می شود دردسر.

****چند وقتی است که دلم می خواهد دیگر زمان هایم برای خودم باشد و عین فیلم های خارجی گهگاهی تفریحم بیرون رفتن با همکارانم باشد. رابطه ی من و او هم این روزها اینطوری است. وسط کار هر دو می زنیم بیرون و 45 دقیقه می رویم . توی اون کافی شاپه و حرف می زنیم . بعد رابطه کات می شود بدون اینکه توی زندگی هم دخالت کنیم می زنیم بیرون و می رویم دوباره بالای سر صفحه مان .

آموش چگونه به خانم ها دست بمالیم :

قسمت سوم

لطفا سر خط تاکسی سوار شوید: مثلا خط ولیعصر _ صادقیه. این قضیه به شما این امکان را می دهد که خودتان انتخاب کنید که کجا بنشینید لذا وقتی یک آقا سوار می شود و یک خانم هم در نوبت است می توانید به او بگویید که زود پیاده می شوید و او وسط می نشیند و وقتی دست شما مشغول به فعالیت می شود آن یکی آقا نمی بیند. شما می توانید دست به سینه بنشینید یا هی به جیب پشت شلوارتان ور بروید و هی پولهایتان را بردارید و بگذارید. اینگونه مقصود حاصل می شود.

تا آموزش بعد خدانگهدار.

آقا هر چند وقت یکبار که احساس ناامیدی می کنیم می رویم اسممان را به ایرانی و خارجکی توی گوگل سرچ می کنیم . اندفعه که باز کردیم حالمان جا آمد کتابمان را دیدیم که به چینی چاپ شده و بسی خوشحال شدیم.

کتابم به چینی

معرفی آن یکی کتابم به آن یکی زبان خارجکی

اسم کتاب اولم شهرهای بدون نردبان است

فیلم بازها

coffekatz — Wed, 09 Jul 2008 14:36:18 GMT

ما جیغ زدیم. من و آتوسا و مسعود. به نظرمان وحشتناک ترین چیز ممکن بود. شب بیست و نهم را دیده بودیم و تا مدت ها درباره ی آن حرف می زدیم. یکبار هم زن همسایه چادر مشکی پوشیده بود و روی پشت بام روبه رو ایستاده بود. ما ترسمان را فرو می خوردیم . می دانستیم که هیچکس باور نخواهد کرد که زن شب بیست و نهم توی محل ما زندگی می کند. یکبار هم رفتیم بایسیکل ران و هیچی از آن نفهمیدیم. این ها همه خاطرات دوری اند . خوب یادم هست که دزد عروسک ها را روی پای زن دایی ام دیدم.

پیوست: ۵ شنبه ی بعدی دوچرخه را بخوانید. پریشب ها رفته بودم شب شعر بازیگرها. گزارشش خوب شد به گمانم

پیوست بعدی: صبح ۷ راه می افتم می روم سرکار.نه و نیم شب برمیگردم .با دردسر به روز کردم. خوب است دوست دارم این مدلی کار کنم. یک مدت کار کنم و یک مدت وقتم برای خودم باشد.

گربه ها به کجا می روند؟*

coffekatz — Sun, 06 Jul 2008 16:09:46 GMT

گربه شنیده بود که آدم ها بهشت و جهنم دارند.

او از مامانش پرسید:مامان ، من از کجا اومدم؟

مامان گربه گفت:از توی دل من.

گربه گفت:من هم اول توی بهشت بوده ام؟

مامان ِ گربه نمی دانست؛ به خاطر همین میو میو کرد و رفت دنبال غذا. خواهر و برادرهای گربه هم راه افتادند دنبال مامانشان.

گربه نشست و فکر کرد این که نمی شود .وقتی همه از آسمان می آیند توی دل مامانشان پس وقتی می میرند به آسمان می روند و ته ته آسمان یا بهشت است یا جهنم.

بابای گربه به او خندید وگفت:فقط آدم ها بهشت و جهنم دارند.

مامان بزرگِ گربه هم همین را به او گفت.حتی خواهر و برادرهای گربه هم چپ چپ به او نگاه کردند.

گربه رفت سراغ شیر،از گرگ هم پرسید. از پرنده هم؛ اما همه ی آنها به او خندیدند و گربه مجبور شد میومیو کنان از آنها دور شود و راهی شهر شود.

او رفت سراغ دختر بچه ها، سراغ آدم بزرگ ها و حتی دانشمندها و از آنها پرسید:گربه ها هم بهشت و جهنم دارند؟

اما آدم ها فقط به میو میو کردن های او گوش دادند و هیچکس نتوانست به او جوابی بدهد.

گربه نشست و باز هم فکر کرد و آخر سر، آخرین راه حل را امتحان کرد. او رو به آسمان کرد و گفت:میو، میو، میو.

و گذاشت شب شود.

او همان شب مرد.

* برگرفته از شعر خودم

.........

coffekatz — Thu, 03 Jul 2008 19:10:18 GMT

یکبار در وبلاگ قبلی ام که اسمش خرمالو بود و بعد به پیشنهاد mz که گفت : " تو منو یاد باب اسفنجی میندازی" اسمش رو گذاشتم "باب اسفنجی" و بعد اسمش شد" آدم های دور و برم" که هنوز در وبلاگ علی هاشمی شهرکی به همان نام لینک است شروع کردم به توصیف آدم های دور و برم .یه بار هم از همه خواستم منو توصیف کنند و بعد هم به برنده ی مسابقه پیتزا دادم. اون برنده یاسمین حاتمی بود(از خبرنگار افتخاری های دوچرخه). اینو داشته باشید تا بعد

· گهگاهی تو حس کوچیک بودن یا بزرگ بودن می مونم.خبرنگار افتخاری های دوچرخه معتقدند به خاطره اینه که خیلی زود وارد دنیای حرفه ای شدم.نمی دونم وقتی آدم تو 17 سالگی حق التحریر بگیره و تو نوزده سالگی کتابش چاپ بشه و تو بیست سالگی دبیر سرویس شه چقدر میتونه از دنیا جلو باشه وقتی فکر میکنه که واقعا از دنیا عقبه؟! در هر حال خیلی ها معتقدند که من خیلی عجولم و خب خیلی ها هم به من حسودی می کنند, بعضی از خبرنگار افتخاری های دوچرخه هم با دیدن من به این نتیجه میرسند که خودشون به هیچ جا نمیرسند و این فکرشون منو خیلی عذاب میده .از اون طرف هم خیلی از آدم ها منو یه نوجوون تمام کمال میدونن.چون همیشه خوشحالم و در حال سوتی دادن.اینه که هنوز نمی دونم چی ام.

· اینکه چرا تصمیم گرفتم برای کودک و نوجوان بنویسم کلی دلیل داره. اما خب ماه هاست که به این نتیجه رسیدم که عوض تموم دنیا نوجوون ها میتونن دوست های من باشن.اگرچه خیلی ها معتقدند که نمیشه نوجوون ها رو تحمل کرد. با این حال اونها خیلی بزرگند خیلی بزرگتر از ما.گهگاهی فکر می کنم چرا وقتی ما تو سن اونها بودیم انقدر گاگول بودیم و چطور ممکنه با 3-4 سال اختلاف اونها با من انقدر فرق داشته باشند . البته انقدر زود بزرگ شدنشون رو دوست ندارم اما خب چیزیه که هست . گهگاهی وابستگی زیادشون به خودم رو دوست ندارم یا اینکه فکر می کنند من آدم عجیبیم . اما بعضی وقت ها بعضی کارهاشون واقعا منو تحت تاثیر قرار میده.

· امسال علی مرسلی ( از خبرنگارهای اسبق) اومده بود تهران برای نمایشگاه کتاب و تنها چیزی که خریده بود کتاب های من بود.این کارش انقدر منو تحت تاثیر قرار داد که تا مدت ها فکر می کردم خوشبخت ترین آدم دنیام.حالا هم که فریبا برام یه شعر گفته و گذاشته تو وبلاگش.شاید بخشی از شعرش من نباشم اما آخر شعرش منم و این اتفاق من را متعجب کرده پس از دو بار دیدار.

گردش تابستانه

coffekatz — Wed, 02 Jul 2008 06:04:18 GMT

واقعا بیرون رفتن با نوجوانها می چسبد.

مخصوصا که آبروی آدم را میبرند.

مثلا این امیر معینی انقدر نشست و قوطی های دلستر را مچاله کرد که گارسن آمد آنها را از دستش گرفت و دستی به نشانه ی تاسف بر شانه اش زد.

آنوقت امیر شروع کرد بلندبلند حرف زدن که منجر به تذکر به میز ما شد.

فریبا هم که همچنان در کش و قوس این است که آیا اجازه دارد به من بگوید تهمینه ؟

که البته مریم به او گفت که نه یا باید بگوید خانم حدادی یا خاله تهمینه.

در هر حال ما ساعت 5 از خانه ی هنرمندان آمدیم بیرون . در حالیکه انقدر بچه ها به شیشه ها و اسب وسط لابی تکیه داده بودند که نگهبان ها داشتند دیوانه می شدند.آخر سر هم که شادی رفت توی جوب و شلپ شلپ راه رفت تا 5000 تومان از ما بگیرد.و البته ما سه بار از مریم شنیدیم که او امیر قادری و جرج کلونی را با هم در خیابان دیده و حتی این موضوع را در وب امیرقادری هم نوشته!

البته مریم با من دعوا هم کرد که تو گفته بودی فریدون عموزاده مهربونه و جواب ایمیل من رو میده پس چرا نداد.

گفتم: کی ایمیل زدی بهش.

گفت: دیشب!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پیوست۱: من نمی دونم که چرا این دخترها همیشه ی خدا گوشیشون شارژ نداره و نمی تونند sms بزنند چون پولش رو ندارند و تلفن خونه شون هم همیشه یک طرفه است و همیشه هم توقع دارند که به کمکشان بشتابی و هی miss می ندازند و خب دوست پسرشان فرق دارد و می توانند از صبح خروس خون تا بوق سگ با اون sms بازی کنند.

پیوست۲: تصویرسازی خودمه.

گوشت خام یا دیازپام 10

coffekatz — Sun, 29 Jun 2008 15:36:33 GMT

آقا جان من و دوستم همراه هم رفتیم یک نمایشگاه که اسم صد هنرمند در پوستر آن بود.

از پله ها که رفتیم پایین دیدیم هیچی آنجا نیست.

بعد دیدیم یک مکعب مستطیل که 4 تا چوب از دل آن زده است بیرون آنجاست . نگاهی به مسئول گالری کردیم و او هم گفت: خانوما لطفا IQ تون رو به کار بندازین.

پس ما رفتیم و هی به چوب ها ور رفتیم و فشارشان دادیم تو و هی از هر طرف مکعب صدایی درآمد ؛ در آن مدت هم 10 نفری آمدند و چون توی ذوقشان خورد رفتند.اما من و دوستم تصمیم گرفتیم هنر مفهومی شویم؛ پس یک ساعت دور آن چرخیدیم و با آدمی که گمان می کردیم آن توست حرف زدیم و شعر خواندیم و چوب ها را دوتا دوتا و سه تا یکی فشار دادیم و آخر سر هم یادداشت نوشتیم و دوستم شماره اش را هم برای آدمی که گمان می کردیم آن تو اسیر است نوشت تا وقتی آزاد شد به ما بگوید.تازه دوستم ماتیک هم مالید و کاغذ را بوس کرد.

آنوقت دیدیم دم در برای پذیرایی شکلات گذاشته اند و دیازپام 10 . ما شکلات را که به شدت نرم بود باز کردیم و انداختیم توی دهانمان.دوستم گوشت های خام را تف کرد اما من تا ته آن را جویدم و قورت دادم. این بود خاطره ی من از نگارخانه ی طراحان آزاد در پاییز86